Όπως όλα τα χωριά, έτσι και το Αβδελλερό έχει τη δική του ιστορία, το δικό του πολιτισμό, τις δικές του ιδιαιτερότητες. Στη γη του Αβδελλερού, σε περασμένες περιόδους, λειτούργησαν οικισμοί που για διάφορους λόγους έσβησαν στο πέρασμα του χρόνου. Λειτούργησαν μεταλλεία, κυρίως φαιοχώματος, το οποίο συναντάται μέχρι τις μέρες μας σε αρκετές τοποθεσίες της γεωγραφικής του έκτασης και για σημαντική χρονική περίοδο λειτούργησε η Ιερά Μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, γνωστότερη σαν μοναστήρι της «Μάλλουρας». Στολίδι μοναδικό για την κοινότητα και καμάρι κρυφό για όλους τους κατοίκους, αποτελεί ο ενοριακός ναός, που είναι αφιερωμένος στην Παναγία την Αιματούσα ή Γαιματούσα. Το ξυλόγλυπτο εικονοστάσι του ναού, κοσμείται με τη θαυματουργή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, την οποία ευλαβούνται ιδιαίτερα οι κάτοικοι και κάθε χρόνο επισκέπτονται για προσκυνηματικούς λόγους αρκετοί πιστοί, από διάφορα μέρη της Κύπρου. Στα χώματα του Αβδελλερού λειτουργεί και η γυναικεία Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Αρκετά είναι και τα ξωκλήσια, που οικοδόμησε η πίστη και η αγάπη των κατοίκων και τα οποία βρίσκονται σκορπισμένα σε τοποθεσίες του χωριού.
Το Αβδελλερό δεν είναι από τους παλιούς οικισμούς της Κύπρου, αφού δεν συναντάται σε αρχαίες πηγές ή σε εκείνες μέχρι και τη βυζαντινή περίοδο. Πολύ πιθανόν να αποτελεί δημιούργημα των μεσαιωνικών χρόνων, αφού κατά την περίοδο της ενετοκρατίας (1489-1571μ.Χ.) υπαγόταν στο διαμέρισμα Μεσαορίας. Ήταν από τα ακριτικά χωριά στη νοτιοδυτική άκρη του διαμερίσματος, στα σύνορά του με το διαμέρισμα «Σαλίνες» δηλαδή της Λάρνακας. Πρέπει να δημιουργήθηκε από κατοίκους γειτονικών οικισμών, οι οποίοι για διάφορους λόγους εγκαταλείφθηκαν. Τέτοιοι οικισμοί, που άκμασαν σε μικρή απόσταση από το Αβδελλερό και οι οποίοι είναι σημειωμένοι σε μεσαιωνικούς χάρτες, ήταν ο Άγιος Κωνσταντίνος, η Μάλλουρα, ο Βουδιάς και ό Άγιος Φώτιος. Στα χώματα του σημερινού Αβδελλερού, πρέπει να λειτούργησαν οικισμοί και στις τοποθεσίες Αης –Γιάννης και Τζιόνια, πράγμα που φανερώνεται από αρχαιολογικά ευρήματα και χαλάσματα στις δυο περιοχές.
Οι πρώτοι κάτοικοι της κοινότητας, ασχολήθηκαν με τα επαγγέλματα του βοσκού και του γεωργού, τα οποία συνέχισαν να ασκούν για πολλά χρόνια, ακόμα μέχρι και τις μέρες μας. Η εικόνα με τα κοπάδια να περιπλανιούνται στους αγρούς για βόσκηση, με τον τσοπάνη να τα καθοδηγεί με τη μαγκούρα του, πότε μπροστά και πότε πίσω τους και τα μαντρόσκυλα να τα προσέχουν από τυχόν κίνδυνο, πάει να εκλείψει στις μέρες μας από τον αγροτικό βίο των Κυπρίων, αφού ελάχιστοι είναι οι βοσκοί που οδηγούν τα ζώα τους έξω στα χωράφια και τις βουνοπλαγιές για βόσκηση.
Το Αβδελλερό κατοικείτο πάντοτε από Έλληνες και σύμφωνα με τα επίσημα κρατικά στατιστικά στοιχεία, ο πληθυσμός του ήταν πάντα ολιγάριθμος. Το 1881, χρονολογία κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η πρώτη πληθυσμιακή απογραφή από την τότε αγγλική αποικιακή κυβέρνηση, το Αβδελλερό αριθμούσε μόλις 47 κατοίκους. Αυτοί οι άνθρωποι, ήταν απόγονοι των πρώτων μελών του οικισμού, οι ρίζες του οποίου δεν πρέπει να απείχαν πολύ από τη χρονολογία της πρώτης, μετά την τουρκοκρατία, απογραφής των κατοίκων. Εύκολα συμπεραίνεται πως, το Αβδελλερό ξεκίνησε την πορεία του ίσως με λιγότερους των 47 κατοίκων που καταμετρήθηκαν το 1881, από κάποιους βοσκούς που έκτισαν εκεί τα σπίτια και τις μάντρες τους και του οποίου ο πληθυσμός, αυξανόταν σταδιακά, αλλά με αργούς ρυθμούς. Οι άνθρωποι εκείνοι έζησαν μέσα σε πραγματικά αντίξοες συνθήκες, αφού το μέρος που επέλεξαν να κατοικήσουν, έχει αρκετά άγονα εδάφη, ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό άδεντρο και προσφερόταν κυρίως για κτηνοτροφικούς σκοπούς. Το συγκοινωνιακό δίκτυο βρισκόταν σε κακή κατάσταση και πέρασαν αρκετά χρόνια, για να υπάρξει βελτίωσή του.
Για την ονομασία της κοινότητας επικρατούν δυο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη, το χωριό ονομάστηκε Αβδελλερό, από τις πολλές βδέλλες (είδος σκουληκιού) που υπήρχαν παλαιότερα στην τοποθεσία, όπου δημιουργήθηκε ο οικισμός. Τα τοπωνύμια που καταλήγουν σε – ερός, ερή, ερό, φανερώνουν τόπους, στους οποίους αφθονούν κάποια πράγματα. Για παράδειγμα, όπως η αναφερόμενη κοινότητα πήρε το όνομα Αβδελλερόν, υπάρχουν τοποθεσίες ή περιοχές, με ονομασία παρόμοιας προέλευσης, όπως πετρερόν, μαζερόν, μοσφιλερή, κ.ά. Στην παρούσα περίπτωση, η ονομασία δόθηκε από τη λέξη της κυπριακής τοπολαλιάς αβδέλλα ή αβτέλλα, γι’ αυτό το χωριό λέγεται Αβδελλερόν ή Αβτελλερόν. Οι αβδέλλες που παρουσιάζονταν σε υγρότοπους της Κύπρου, τραγουδήθηκαν και από την κυπριακή λαϊκή μούσα. Ανάμεσα σε άλλα, σε κάποιο τραγούδι υπάρχει το ακόλουθο τετράστιχο:
«Η βρύση των Πεγειώτισσων εγιέμωσεν αβτέλλες,
που πάσιν τζιαι γεμώννουσιν οι όμορφες κοπέλλες.»
Δεύτερη εκδοχή, γνωστή στους κατοίκους, είναι η ακόλουθη: Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου, κάπου στα βόρεια του χωριού, υπάρχουν βουνά με ασβεστώδη πετρώματα. Στη μέση των βουνών δημιουργήθηκαν «κουφώματα» με εξοχές πετρωμάτων, γνωστά ως «φτέλλες», από τα οποία πιθανόν να δόθηκε και η ονομασία του χωριού. Πάντως οι κάτοικοι, θεωρούν πολύ πιθανή αυτήν την εκδοχή για την προέλευση της ονομασίας της κοινότητάς τους. Αξίζει να αναφερθεί πως στα μεσαιωνικά χρόνια, κοντά στο σημερινό χωριό Ξυλοφάγου, λειτουργούσε οικισμός με την ονομασία Αβδελλωτό.
Η βαθιά χριστιανική πίστη των κατοίκων του Αβδελλερού, φανερώνεται μέσα από την καθημερινή τους ζωή, όσο και από τα λατρευτικά κτίσματα που βρίσκονται σε περιοχές της κοινότητας. Κάποια από τα κτίσματα αυτά ανήκουν σε περασμένες εποχές, όπως είναι ο ενοριακός ναός της Παναγίας Αιματούσας και το ξωκλήσι του Ταξιάρχη Αρχάγγελου Μιχαήλ κοντά στην τοποθεσία Μάλλουρα, ενώ τα ξωκλήσια του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου, της Αγίας Μαρίνας, καθώς και το παρεκκλήσι της Παναγίας στο «Αγίασμα», αποτελούν έργα των νεότερων χρόνων.
Το κλείσιμο του Δημοτικού Σχολείου της κοινότητας το 1970, ήταν ένας σημαντικός λόγος για τη μη ανάπτυξη του Αβδελλερού. Ο λόγος κλεισίματός του, ήταν τελείως απαράδεκτος. Οφειλόταν στην άρνηση των δασκάλων που έπαιρναν διορισμό ή μετάθεση στο Αβδελλερό και αυτό ένεκα του ακατάλληλου δρόμου που συνέδεε το χωριό με τη Λάρνακα. Ένας χωματόδρομος γεμάτος λαγκούβες, ο οποίος τους χειμερινούς μήνες γινόταν σχεδόν αδιάβατος. Αλλά και τους καλοκαιρινούς μήνες, με την άφθονη σκόνη, η κατάσταση του δεν ήταν καλύτερη. Έτσι το σχολείο τερμάτισε τη λειτουργία του σχολείου του και οι μαθητές μεταφέρονταν στο σχολείο της γειτονικής Αραδίππου.
Μετά τα θλιβερά γεγονότα του 1974, ο τουρκικός στρατός βρίσκεται σε απόσταση τριών μόνο χιλιομέτρων από το χωριό. Αυτό αποτελούσε, και αποτελεί ακόμα και σήμερα, φυσικά σε μικρότερο βαθμό, ένα λόγο για τη μη προσέλευση νέων κατοίκων στο Αβδελλερό. Η κυβέρνηση αντί να δημιουργήσει έστω και μικρούς προσφυγικούς οικισμούς στο Αβδελλερό, επέλεξε τη δημιουργία τους κοντά στην πόλη της Λάρνακας. Έτσι το χωριό παραμένει μικρό, με μικρές και τις ελπίδες ανάπτυξής του. Οι λιγοστοί κάτοικοι βλέποντας την κατάσταση να φτάνει κυριολεκτικά στο απροχώρητο, θέλησαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα της κοινότητας τους. Αυτό γίνεται το 1978, όταν προσκάλεσαν στο χωριό δημοσιογράφους και κοινοποίησαν τα πολλά προβλήματα που τους απασχολούσαν. Η ενέργεια τους καρποφόρησε, με αποτέλεσμα ο τότε Υπουργός Εσωτερικών να εγκρίνει χρηματικό ποσό για την ευθυγράμμιση και ασφαλτόστρωση του δρόμου Αβδελλερού – Αραδίππου, απόστασης έξι χιλιομέτρων και το διαχωρισμό αριθμού οικοπέδων, που δόθηκαν σε χαμηλές τιμές, σε οικονομικά άπορες οικογένειες.
Το 1980 κατασκευάζεται στο χωριό γήπεδο, ιδρύεται ποδοσφαιρική ομάδα, γεγονότα που παρατηρούνται για πρώτη φορά στα χρονικά του μικρού Αβδελλερού. Το 1993 δημιουργήθηκε το Κέντρο Νεότητος, η ίδρυση του οποίου συνέβαλε σημαντικά στην περαιτέρω ανάπτυξη της κοινότητας. Νέοι και νέες του χωριού οργανώνουν χορευτική ομάδα και διδάσκονται μαθήματα χορού, από χοροδιδάσκαλο. Στο Αβδελλερό αρχίζουν ετήσιες διοργανώσεις συνεστιάσεων με τη συμμετοχή των κατοίκων, αποδήμων και φίλων της κοινότητας. Μερικά χρόνια αργότερα και πιο συγκεκριμένα το 1999 κατασκευάζεται ο νέος αυτοκινητόδρομος Αραδίππου – Αβδελλερού – Αθηένου. Η κατασκευή του νέου δρόμου αποτέλεσε σοβαρό κίνητρο για ανάπτυξη της κοινότητας, αφού αρκετοί άνθρωποι εκδήλωσαν ενδιαφέρον και κατοίκησαν στο Αβδελλερό. Το 2001, με κυβερνητική απόφαση, στηρίχτηκαν όλες οι κυπριακές κοινότητες που είχαν πληθυσμό λιγότερο των 200 κατοίκων. Σε όσους έκτιζαν σπίτι στο Αβδελλερό, δόθηκε δωρεάν χρηματικό ποσό και χαμηλότοκο δάνειο και σε όσους δεν κατείχαν ιδιόκτητο οικόπεδο, τους παραχωρείτο σε χαμηλή τιμή. Αυτή την εικόνα παρουσιάζει σήμερα το Αβδελλερό.